Gå til hovedinnhold

The Point of No Return


Du har sikkert høyrt historien om frosken på kokeplata: ein frosk som blir putta opp i kokande vatn vil hoppa ut umiddelbart. Men puttar du den opp i ei vatn som har passelig temperatur, så blir den. Aukar du så temperaturen gradvis, så syns den fremdeles temperaturen er passelig. Den tilpassar seg altså - og blir. Heilt til det er for seint. Når den ikkje lenger syns temperaturen er passelig, er den i ferd med å bli kokt, og klarer ikkje hoppa ut. Lenge har dette vore eit bilde på korleis klimaet nærmar seg eit Point of No Return. Kanskje har vi nådd dette punktet allerede? Dei siste meldingane om issmeltinga i Antarktis kan tyda på det.

Men bildet kan også vera passande å bruka på situasjonen for demokratiet i dag. Som Glenn Greenwald skriv i si nye bok, har målet til makta vore å vita absolutt alt som skjer på nett, alt du skriv på alle kanalar frå personlig epost til FB. Dei ville, som dei sjøl sa, "registrera, lagra, overvåka og analysera all elektronisk kommunikasjon frå alle mennesker over heile verda." Til tross for kor hårreisande realitetane i dette er, vil nok mange i dag trekkja på skuldrane og synast at dette er gammalt nytt. Men husk at slik har det ikkje vore lenge! Det er ikkje lenge sidan mange (dei fleste?) ikkje heilt kunne - eller ville? - tru på det som no er avslørt av Snowden, Greenwald og mange andre.

Men på et eit eller anna tidspunkt snudde folk frå å sei: "dette er bare ein konspirasjonsteori" til å sei "dette har vi visst heile tida". Men likevel  reagerer vi fremdeles ikkje. Vi tilpassar oss. Fremdeles seier folk "det gjeld ikkje meg", og "såpass må vi tåla for å skapa trygghet." Er vi då som frosken i kokepanna som tilpassar oss heilt til det er for seint å reagera?

Ja, kan det bli for seint å reagera? Korleis kan det skje? Eg meiner at det kan dokumenterast at maktens mål ikkje begrenser seg til å vita alt. Den har også som mål å dominera. Og dette må du gjerne utfordra meg på, men eg meiner at maktens mål ikkje er å skapa trygghet for folk, men å skaffa seg full kontroll. Derfor lagar dei lover som begrensar politisk aktivisme, miljøorganiasjonar, pressens frihet - og i det store, dag for dag reduserer mulighetene for demokratiet.

Den dagen dei har skaffa seg full kontroll - gjennom overvåking, droner maktbruk etc, den dagen er den komplette politistaten eit faktum, og demokratiet historie. Den dagen er det for seint å protestera. "Dette er bare ein konspirasjonsteori" vil du sikkert sei i dag. Men kanskje vil du ein dag snu og sei: "dette har eg visst heile tida". 

Men då er det for seint. Då har vi nådd The Point of No Return.

LENKER
Meir om boka til Greenwald
Glenn Greenwald: the explosive day we revealed Edward Snowden's identity to the world
Glenn Greenwald: from Martin Luther King to Anonymous, the state targets dissenters not just "bad guys"

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis vi vart ført bak lyset i Syria: rollen til Leger Uten Grenser.

Artikkel av Tim Hayward. Dette er min egen oversettelse av originalartikkelen hans: How We Were Misled About Syria: the role of Médicins Sans Frontières (MSF). Eg har tatt denne inn, ikkje bare fordi den er velskriven og handlar om ein svært viktige sak, men også fordi den er veldokumentert med mange lenker. Uthevingane er forfattaren sine egne. Tim Hayward er er professor i miljøpolitisk teori ved universitetet i Edinburgh og mykje meir.

Eg har grenselaus beundring for dei legane som frivillig deltar i det uvurderlige og ofte farlige arbeidet til Leger Uten Grenser (Médicins Sans Frontières, heretter kalla MSF). Spørsmålet dreier seg om MSF sin praksis om å "bera vitnesbyrd": MSF vil snakka ut, sjøl mot regjeringar, når dei meiner at den humanitære situasjonen skulle ha blitt behandla på ein annan måte av dei ansvarlige.[1] Dei har gjort dette i Syria.


Men hvis ingen av MSF sine internasjonale legar har vore på bakken i krig…

Dagen før Daraa

Korleis krigen braut laus i Syria
Av  Stephen Sahiounie, oversett av Gunnar Øyro etter originalartikkelen The day before Deraa: How the war broke out in Syria.

Dagen før 11 september 2001 var som alle normale dagar i New York. Den 10 september 2001 visste ingenting om dei opprivande hendelsane som skulle skje dagen etter. På same måten kunne ein tenkja seg at dagen før volden braut laus i Deraa* i Syria i mars 2011 skulle vera ein rolig  dag, uvitande om opprøret som skulle koma. Men slik var det ikkje. Deraa var fyllt av aktivitet og framande besøkjande til Syria i god tid før det velregisserte opprøret starta si første akt.

Omari-moskeen var bakscenen der forberedelsar, kostymeskift og øving fann stad. Libyske terroristar, som kom direkte frå slagmarka i det US-NATO-drivne angrepet på Libya, var på plass i god tid før volden starta i mars 2011. Imamen** i moskeen var Sheikh Ahmad al Sayasneh. Han var ein eldre mann med eit alv…

Peter Ford om Amnesty International

Englands tidligere ambassadør i Syria, Peter Ford, er ikkje redd for å sei sin meining (sjå feks. her) om Syria, sjøl om den ikkje stemmer med det narrativet som hans gamle arbeidsgivar gjerne vil ha fram.
Her er Peter Ford i samtale med John Wight på Hard Facts angåande Amnesty International sin rapport "Human Slaughterhouse".

Kort oppsummering:

[3.20] Om timingen av rapporten: "Ein må spørja seg: kvifor no?". PF seier at det er veldig rart at den kjem no, tatt i betraktning av kva som har skjedd i Aleppo, suksessen med fredssamtalane i Astana og at det no ser ut til å vera sannsynlig at amerikanarane vil snakka med russarane. Og spesielt meiner han det er rart med tanke på at rapporten har vore under arbeid i meir enn eit år.

[5.02] Om truverdigheten:"Tydeligvis har ingen av forfattarane av rapporten faktisk vore i Saydnaya. Eg har". AI påstår at fengselet kan ta mellom ti og tjue tusen fangar. PF seier at det umulig kan ta meir enn 10% av dette. Vidare…