Gå til hovedinnhold

Folket må gå!

Wäre es daNicht doch einfacher, die RegierungLöste das Volk auf undWählte ein anderes?*

Idrettsforbundets ledar Børre Rognlien har visst nok sagt til Bergens Tidende at han meiner at folket opptrer inkonsekvent i OL-spørsmålet. Tenk det, Norge har eit inkonsekvent folk! For OL vil dei vera med på, men betala vil dei visst ikkje, i følge samme Rognlien. Dette ifølge Nrk. Bortsett frå at mannen tar hoppande, hakkande feil så skal eg la spørsmålet om akkurat det er inkonsekvent eller ei, liggja. For det er jo slik at sjøl om, hvis og når folket er inkonsekvente, så er det folket som bestemmer! Dette prinsippet heiter demokrati.
Du har kanskje høyrt om det på 17 mai og slikt? Men som vi veit er ikkje ordet så høgt skatta i idrettsnorge. Og ei heller det politiske Norge. Meiningsmålingane til BT og VG viser nemlig at oppslutningen om eit OL i Oslo er 30% eller mindre. Men i samme artikkelen fortel AP sin idrettspolitiske talsperson, Rigmor Aasrud, at "Vi lar oss ikke styre av meningsmålinger". Og det er jo reine ord for pengane: AP lar seg ikkje styra av folket.

La det vera klinkande klart: Spørsmålet om vi skal ha endå eit OL i Oslo er ikkje viktig. OL i seg sjøl er ikkje viktig, og toppidrett er på ingen måte viktig. Dessuten har vi nordmenn rikelig med pengar å sløsa bort - om vi vil det. Men poenget er at vi vil ikkje! Det som er viktig er prinsippet om kem som skal bestemma dette: er det vi, folket, eller er det ein engere krets av idrettspampar og partitoppar i hovedstaden? For vi har jo sett dette før: Det er som regel rørande enighet blant eliten, for eksempel når dei vil ha oss inn i EU. Men ofte er ikkje folket enige med eliten. Og det er vel det som er det inkonsekvente her? At vi altså held oss med ein elite, men er ikkje kan innretta oss? For ka skal de egentlig med oss hvis de ikkje lar oss bestemma? Spør eliten. Og det er jo egentlig eit godt spørsmål. For eliten veit at eliten veit best, og at folket er bare eit nødvendig onde, det er bare folket som ikkje forstår dette - inkonsekvente som dei er.
Eg ser bare ei løysing på dette: Folket må ta sine hattar og gå. Ein viss konsekvens må det vera i dette landet!

* Frå diktet Die Lösung av Bertolt Brecht

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis vi vart ført bak lyset i Syria: rollen til Leger Uten Grenser.

Artikkel av Tim Hayward. Dette er min egen oversettelse av originalartikkelen hans: How We Were Misled About Syria: the role of Médicins Sans Frontières (MSF). Eg har tatt denne inn, ikkje bare fordi den er velskriven og handlar om ein svært viktige sak, men også fordi den er veldokumentert med mange lenker. Uthevingane er forfattaren sine egne. Tim Hayward er er professor i miljøpolitisk teori ved universitetet i Edinburgh og mykje meir.

Eg har grenselaus beundring for dei legane som frivillig deltar i det uvurderlige og ofte farlige arbeidet til Leger Uten Grenser (Médicins Sans Frontières, heretter kalla MSF). Spørsmålet dreier seg om MSF sin praksis om å "bera vitnesbyrd": MSF vil snakka ut, sjøl mot regjeringar, når dei meiner at den humanitære situasjonen skulle ha blitt behandla på ein annan måte av dei ansvarlige.[1] Dei har gjort dette i Syria.


Men hvis ingen av MSF sine internasjonale legar har vore på bakken i krig…

Dagen før Daraa

Korleis krigen braut laus i Syria
Av  Stephen Sahiounie, oversett av Gunnar Øyro etter originalartikkelen The day before Deraa: How the war broke out in Syria.

Dagen før 11 september 2001 var som alle normale dagar i New York. Den 10 september 2001 visste ingenting om dei opprivande hendelsane som skulle skje dagen etter. På same måten kunne ein tenkja seg at dagen før volden braut laus i Deraa* i Syria i mars 2011 skulle vera ein rolig  dag, uvitande om opprøret som skulle koma. Men slik var det ikkje. Deraa var fyllt av aktivitet og framande besøkjande til Syria i god tid før det velregisserte opprøret starta si første akt.

Omari-moskeen var bakscenen der forberedelsar, kostymeskift og øving fann stad. Libyske terroristar, som kom direkte frå slagmarka i det US-NATO-drivne angrepet på Libya, var på plass i god tid før volden starta i mars 2011. Imamen** i moskeen var Sheikh Ahmad al Sayasneh. Han var ein eldre mann med eit alv…

Peter Ford om Amnesty International

Englands tidligere ambassadør i Syria, Peter Ford, er ikkje redd for å sei sin meining (sjå feks. her) om Syria, sjøl om den ikkje stemmer med det narrativet som hans gamle arbeidsgivar gjerne vil ha fram.
Her er Peter Ford i samtale med John Wight på Hard Facts angåande Amnesty International sin rapport "Human Slaughterhouse".

Kort oppsummering:

[3.20] Om timingen av rapporten: "Ein må spørja seg: kvifor no?". PF seier at det er veldig rart at den kjem no, tatt i betraktning av kva som har skjedd i Aleppo, suksessen med fredssamtalane i Astana og at det no ser ut til å vera sannsynlig at amerikanarane vil snakka med russarane. Og spesielt meiner han det er rart med tanke på at rapporten har vore under arbeid i meir enn eit år.

[5.02] Om truverdigheten:"Tydeligvis har ingen av forfattarane av rapporten faktisk vore i Saydnaya. Eg har". AI påstår at fengselet kan ta mellom ti og tjue tusen fangar. PF seier at det umulig kan ta meir enn 10% av dette. Vidare…